Granny Square Festival, część trzecia (i suplement)

Miałam położony na fotelu szurgot.

Coś musiałam mieć położone, bo mam w domu czworo żywiutkich i ruchliwych dzieci, z czego dwoje, które lubią jeść na leżąco/ wisząco/ półleżąco/ dowolnie, byle nie na siedząco, oraz dwa koty; jakiś czas temu nabyłam więc kocyk polarowy.

Kocyk polarowy przez jakieś pół roku wyglądał nieźle, przez kolejne pół, po licznych praniach - gorzej, ale jakoś uszło, po czym zaczął wyglądać fatalnie. Patrzyłam na niego z coraz większym wstrętem, aż wreszcie wyciągnęłam z zakamarków za kanapą przeróżne włóczki, uzbroiłam się w szydełko i przystąpiłam do sporządzania ubranka na fotel w upojnych warunkach, bo w cieniu brzózek we własnym ogródku i w towarzystwie Pacholąt, igrających radośnie w piaskownicy nieopodal.

Było to rok temu.

Następnie lato minęło, ubranko na fotel w charakterze luźnych kwadracików zostało spakowane i upchnięte gdzieś za komodą w sypialni, zajęłam się innymi robótkami, zaś szurgot na fotelu szurgociał coraz bardziej, nabywał nieusuwalne plamy, wyciągał się w różnych miejscach, a kurczył w innych i ogólnie wyglądał coraz bardziej ohydnie, aż wreszcie nie zdzierżyłam i wciągnęłam ubranko na fotel na swoją listę Robótek Kiedyś Zaczętych, Które Nareszcie Trzeba Skończyć.

W efekcie powstał pledzik:

a ponieważ po ostatniej akcji przebierania poduszek została mi jedna poduszka nie ubrana i smutna, także ona zyskała, niejako z rozpędu, całkiem nowy przyodziewek,

w dodatku dwustronny, na wypadek gdyby jedna strona mi się znudziła.

Szurgot uroczyście i z ulgą został wyprawiony z Domu w Dziczy do Psiej Budy w Dziczy, w której to budzie pomieszkuje sobie kot, gdy akurat jest na gigancie (teraz mu na gigancie przyjemniej i cieplej), a oblicze fotela zostało przyjemnie odmienione.

Fotel en face:

i en face, ale z drugiej strony :).

***

Gdy tymczasem poza Domem w Dziczy Sherlock spędzał wakacje na licznych podróżach, już to w Czechach, zwiedzając Pragę,

zadzierzgując więzy przyjaźni z bratnimi kukiełkami,

oraz odpoczywając po emocjonujących przeżyciach,

już to w Portugalii

gdzie się najwyraźniej dobrze bawił :D.

Dzidu - dzięki za zdjęcia :)!

Granny Square Festival, część druga

Wakacje miały być dla mnie czasem kończenia tych wszystkich (no, dobra, bądźmy realistami, większości) robótek, które zalegają Dom w Dziczy w różnym stopniu rozbabrania.

Aura (czyt.: 40 stopni w cieniu) wykluczyła z tego postanowienia wszystkie robótki wykonywane w oparciu o czystą żywa wełnę oraz haft krzyżykowy, bo utrzymanie ich w spoconych rękach było po prostu niemożliwe. Czyli sam Los zdecydował, że znowu padło na granny square, te miłe, nieprawdaż, odprężające, małe kwadraciki, przy produkcji których ręka nie zdąży się spocić.

Na pierwszy ogień poszedł kosz? pojemnik? worek? na włóczki, robiony z grubej bawełny Punto firmy Schachenmayr,

robiony z motywów, które, o ile pamiętam (a niekoniecznie pamiętam, bo nie zwracam uwagi na podobne szczegóły, a wzory i ściegi traktuję z dużą dowolnościa i przerabiam ile sił, więc...) nazywają się Sunburst,

o dnie gładkim, zdobionym tylko jednym kwadracikiem.

Kosz (albo worek czy też inne pudełko) robiony był i pruty nieskończoną ilość razy, aż się wreszcie zawzięłam i skończyłam, i teraz stanowi on przyjemny, rękodzielniczy akcent mojego kącika z włóczkami, filcami i różnościami,

który wygląda tak porządnie wyłącznie dlatego, że zdjęcie zrobiono krótko po mini-remoncie, którym cała Rodzina umilała sobie to piękne, gorące lato w Domu w Dziczy ;).

PS. W koszu (worku/pudełku) znajduje się włóczka lniana Bodrum, włóczka, która zajęła niekwestionowane pierwsze miejsce wśród włóczek, które kiedykolwiek plątałam, i dzięki której odczułam, - ze zdziwieniem, bo też jakże się nie dziwić odkryciu po tylu latach dziubania szydełkiem? - że rzeczywiście, w tym, że to szydełkowanie podobno znajduje się na szczycie czynności najbardziej odprężających i odstresowujących musi COŚ być.

I której należy się w związku z tym całkiem osobny wpis. Już wkrótce (chory optymizm mode-on).

Granny Square Festival, część pierwsza

Lubię granny square, możliwe, że niektórzy z Czytelników zauważyli zjawisko już wcześniej.

Granny square daje zachęcające możliwości wykańczania włóczek,  z których nic dużego nie miałoby już szans powstać, a także tworzenia różnych różności, ponieważ stanowią wdzięczny, plastyczny niemal materiał, z którego można lepić co się chce i co fantazja podpowiada.

Ale grannysquerowe wakacje nie zaczęły się u mnie od granny square.

Zaczęły się od kolczyków na bazie serduszek z serduszkowej girlandy. Zrobiwszy serduszek czterdzieści dla Wychowawczyni Potomka Starszego popatrzyłam, popatrzyłam, w oku mi błysnęło i, wyprodukowawszy kilka dodatkowych serduszek, wykonałam kolczyki:

A ponieważ na wyprodukowaniu jednej pary kolczyków nigdy się u mnie nie kończy (i potem te kolczyki leżą stadami w szufladach, bo kto by to wszystko przenosił!), wzięłam i machnęłam to:

wpadając w ten sposób w grannysquerowy szał.

O którym cd niewątpliwie n.

Sukienka z dodatkiem

Jakiś czas temu nabyłam sukienkę.

Nabyłam ją w tzw. ekskluzywnym ciucholandzie - w ciucholandzie dlatego, że nie pamiętam już, kiedy nabyłam coś w innym rodzaju sklepów, a w ekskluzywnym - bo to był malutki ciucholand, którego właścicielka miała same oryginalne, pieczołowicie dobierane rzeczy, a w ogóle siedziała sobie w miejscu pracy i machała szydełkiem, czółenkiem albo inną igłą do koralików, po czym to, co wyprodukowała też wystawiała na sprzedaż. Słowem, artystyczny ciucholand z artystycznym duchem, dość drogi, ale upolowałam akurat przecenę i za całe dziesięć złotych nabyłam sukienkę,

styl empire, czy też, jak określiłam to natychmiast "styl - Fantyna śpiewająca w Les Miserables", surowy jedwab na podszewce, powiewna, cudownie się układająca, po prostu och i ach.

Niestety, po powrocie do domu i dokonaniu przymiarki (nigdy niczego nie mierzę w sklepach, ekhm) dokonałam straszliwego odkrycia - oto sukienka w stylu empire wymaga posiadania dekoltu w stylu empire,

Francois Gerard, portret Madame Recamier

tymczasem ja w nigdy życiu, nawet jako matka karmiąca, nie posiadałam ani dekoltu w stylu empire, ani w żadnym innym, w miejscu dekoltu mam wyłącznie klatkę piersiową, a od czasu, gdy zachorowałam - klatkę pod-piersiową o, taką:

W związku z czym sukienkę odwiesiłam w szafie, i tylko, czasem trafiając na nią przypadkiem, wzdychałam sobie smutno.

Aż wreszcie, przy okazji kolejnego smutnego westchnięcia, wpadłam na pomysł.

Skoro jedyną wadą sukienki jest eksponowanie tego, co mam w miejscu dekoltu, należy to miejsce zasłonić.

Co pomyślawszy, przystąpiłam do produkcji osłonki.

Osłonkę robiłam z włóczki Solfege, z której robi się KOSZ-MAR-NIE, jest to bowiem włóczka nie dość, ze składająca się z, jakby to ująć, niezależnych niteczek, łączących się i rozłączających nieregularnie (a co za tym idzie, rozłażących się i haczących w czasie robienia), to jeszcze co siedem centymetrów wpleciony jest w nią jest cekinek.

No, ale efekt jest, o taki:

I w dodatku całkowitym przypadkiem (co przyznaję) srebrny odcień Solfege idealnie pasuje do odcienia sukienki, w związku z czym wszystko razem wygląda nie jak przypadek, ale jakby było tak, jak miało być od samego początku.

I dekolt zasłania idealnie, dzięki czemu mogę eksponować nogi :).

A gdyby ktoś nawet wolał wpatrywać się w ten zasłonięty dekolt zamiast w moje nogi, jego uwaga zostaje rozproszona na skutek subtelnego migotania.

Powiadam Szanownemu Państwu, warto było oblewać się potem nad rozdwajającą się włóczką i kląć na cekinki!

Poduszkowo

Ostatnio w Domu w Dziczy ma miejsce mały remoncik połączony z masywnym opróżnianiem szaf i pozbywaniem się o-nie-wiem-ilu-lat-nie-noszonych rzeczy.

Przy okazji robienia czystek w szafach wyciągnięte zostały także dwa swetry,

które we wiośnianych latach narzeczeństwa Ja-Jeszcze-Wtedy-Nie-Matka dziergałam miłośnie sobie i Panu-Jeszcze-Wtedy-Nie-Małżonkowi z identycznej włóczki i w identycznym stylu (warkocze irlandzkie, uwielbiam i wykonywać, i podziwiać), a potem sobie te wytwory moich rąk razem z Panem Małżonkiem nosiliśmy, aż wreszcie upchnęliśmy je w trudno dostępnym kacie szafy i zapomnieliśmy o nich na śmierć.

Aż wreszcie, przy okazji Wielkiej Czystki, postanowiliśmy je wyrzucić.

Zapakowane w wielkie wory ciuch stały sobie na podeście schodów, a ja co je mijałam, to rzucałam okiem, a co rzuciłam okiem, to mi się serce ściskało, bo oczywiście rozumiałam celowość wyrzucenia ubrań, których się od lat siedmiu czy tam pięciu na grzbiecie nie miało, ale rozsądek to jedno, a sentymenta to całkiem co innego, prawda?

Aż wreszcie, przy kolejnym rzuceniu, przypomniałam sobie, że widziałam cały internet zarzucony zdjęciami poduszek ze swetrów. Niektóre z tych poduszek zaopatrzone były nawet w ceny, z tych przyprawiających o apopleksję, a tu, cóż za traf, znalazłam się w posiadaniu dwóch swetrów, z których mogłam takie poduszki zrobić ot, tak, a potem udawać, ze kupiłam je w jednym z tych ekskluzywnych i wypasionych sklepów dla ekologicznej klasy średniej!

Nie zwlekając zatem chwyciłam za nożyczki...

a potem za szydełko, i już po dwóch dniach dłubaniny miałam prawie całkiem nowy wystrój wnętrza.

I w dodatku natychmiast zaakceptowany przez domowników!

A w każdym razie przez tego najważniejszego :).

Na koniec roku szkolnego - z poślizgiem

Na początku czerwca moja Matka spytała:

- Ale wychowawczyni Potomka Starszego masz w planach coś zrobić na pożegnanie? - i tu trzeba przypomnieć, że Potomek Starszy w tym roku skończył klasę  trzecią i rozstał się z częścią kolegów i koleżanek, oraz - co ważniejsze dla tego wpisu - z Wychowawczynia, która go cierpliwie holowała przez rafy bycia początkującym uczniem, a już kto jak kto, ale ja najlepiej wiem, do jakiego stopnia bywała to orka po ugorze.

Świadoma tej orki miałam plan, by rzeczywiście Wychowawczynię uhonorować w niebanalny, a jednocześnie nie kosztowny (bo to krępujące i, cóż, banalne właśnie, a poza tym mnie nie stać) sposób, myślałam o tym i myślałam, a im bardziej myślałam, tym bardziej nie miałam pojęcia, co robić, aż pewnego dnia w ręce wpadła mi paczuszka nici, zamówionych kiedyś tam, w przypływie zaćmienia umysłu zapewne,

bowiem były to nici wyjątkowo cieniutkie, na 30-gramowym motku 80 metrów, szydełko numer 1 było dla nich i tak przyduże.

Tym przydużym szydełkiem wykonałam serduszko,

potem drugie, trzecie, czwarte... aż ani się obejrzałam, i miałam tych serduszek czterdzieści (poświęciłam na ich robienie cały Długi Weekend).

 Gdy cała czterdziestka była gotowa, naszyłam je na konopny sznurek,

i już pozostało mi tylko udrapować sznurek, który się zmienił w ozdobną wstęgę, na kwiatku, nabytym wcześniej i umieszczonym w osłonce o kształcie emaliowanego wiaderka,

oraz razem ze starannie wymyśloną, zaprojektowaną i wykonaną laurką Potomka Starszego ofiarować to Pani Wychowawczyni z wyrazami wdzięczności i nadzieją, że się spodobało :).

Dzięki bogom za długi wdzięczności, odslona trzecia

Bardzo, bardzo zaawansowani i wierni Czytelnicy bloga Królowej Matki pamiętają być może wpis i szalik, który zaczęłam robić, a potem zabrakło mi włóczki.

Włóczki, jak się okazało, zabrakło wszędzie, niewykluczone, że w całej Polsce (za granicą nie sprawdzałam), więc - chcąc nie chcąc - dokupiłam włóczkę tej samej grubości i w jednym z odcieni występujących w melanżu, sprułam (szlochając) 1/3 tego, co już zrobiłam i wykonałam środek szala w jednym odcieniu, wskutek czego szal przybrał następujące oblicze

a zimą niejednokrotnie może nie dosłownie uratował mi życie, ale z pewnością bardzo je ułatwił, jest bowiem obszerny, dłuuuugi, szeroki i bardzo, ale to bardzo ciepły.

Został też zauważony przez jedną z moich Ukochanych Przyjaciółek, wielbicielkę szalików, a jak wielbicielka szalików, która posiada ich pokaźną kolekcję (i to nie byle jakie szaliki ma w tej kolekcji, a jakże!) w ogóle zauważa szal i wyraża dla niego uznanie, to jedyne, co można zrobić to zaproponować jej zrobienie takiego. Zwłaszcza, że jest to Przyjaciółka, która rozwydrza moje dzieci obdarowując je - z okazji i bez okazji - prezentami, mnie też obdarza oraz wozi do Sąsiedniego Grodu do lekarzy na kontrole, i oczywiście nie chce słyszeć nie tylko o jakiejś rekompensacie, ale nawet o szczególnie wylewnych podziękowaniach.

Więc taki szalik to jest absolutne minimum!

Przyjaciółka wybrała kolory, ja przeanalizowałam dostępne na rynku włóczki, i porobiłam proponowane zestawy, jeden z zestawów został przyklepany przez przyszłą Wlaścicielkę i już można było zacząć robić to:

Czysta żywa wełna może nie pasować w tej chwili do szalejącej za oknami aury, ale, cóż.

W końcu kiedyś zacznie :).

Królowa Matka podróżuje... chociaż niezupełnie :)

Zaczęło się od Tańczących Feniksów, które ruszyły w podróż na... Mazury chyba? A może i do Krainy Wielkich Jezior, w każdym razie gdzieś na nadbrzeża, w trzciny i ogólnie na łono Natury.

Następne w podróż ruszyły moje (no, już nie w zasadzie :)) koty.

Ich Właścicielka, która wygrała Kocie Candy na Kłębowisku, udała się była w wojaże, w których jak najbardziej brały udział oba koty, najpierw zażywając podróży samolotem,

by następnie zwiedzić sztandarowe zabytki w jednej z europejskich stolic,

popodziwiać Plac Świętego Piotra, zachęcająco wolny od nadmiaru turystów,

aby, po wprowadzeniu w osłupienie członka Szwajcarskiej Straży Papieskiej

spocząć na kościelnym skwerku pod palemką, by podreperować nadwątlone zwiedzaniem siły,

i powiadam wam, Drodzy Czytelnicy, ja, oglądająca te zdjęcia po raz pierwszy, stanowiłam zaprawdę rzadki widok, piszcząc nad nimi, śmiejąc się głośno i wznosząc entuzjastyczne okrzyki.

Za tak wyśmienitą porcję rozrywki bardzo, BARDZO dziękuję!!!

Jeśli zaś chodzi o własna wytwórczość to nie jest tak, że siedzę i nic nie robię, pozwoliwszy kolejnemu swojemu blogowi porosnąć pajęczyną i pokryć się kurzem, utknęłam po prostu w dużych formach, między tym:

a tym:

i obawiam się, że będę miała coś do opisania dopiero, gdy jedno lub drugie (lub oba) skończę.

I o trzymanie kciuków w tej intencji uprzejmie i dygając nóżką Kochanych Czytelników się uprasza :).